дрэ́ўны, -ая, -ае.

Які з’яўляецца дрэвам, дрэвавы.

Дрэўная парода.

Дрэўная расліна.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дрэ́ўны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. дрэ́ўны дрэ́ўная дрэ́ўнае дрэ́ўныя
Р. дрэ́ўнага дрэ́ўнай
дрэ́ўнае		 дрэ́ўнага дрэ́ўных
Д. дрэ́ўнаму дрэ́ўнай дрэ́ўнаму дрэ́ўным
В. дрэ́ўны (неадуш.)
дрэ́ўнага (адуш.)		 дрэ́ўную дрэ́ўнае дрэ́ўныя (неадуш.)
дрэ́ўных (адуш.)
Т. дрэ́ўным дрэ́ўнай
дрэ́ўнаю		 дрэ́ўным дрэ́ўнымі
М. дрэ́ўным дрэ́ўнай дрэ́ўным дрэ́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дрэ́ўны, см. дрэ́вавы

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дрэ́ўны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і дрэвавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дрэ́вавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да дрэва, з’яўляецца дрэвам; дрэўны. Дрэвавыя расліны. Дрэвавыя пароды.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Мілёр ’вугаль для кузні’ (Ян.), мі́ляр ’доўгі капец дрэва, закрытага зямлёй, з якога выпальвалі дрэўны вугаль’ (усх.-палес., Лучыц-Федарэц), мазыр. мулёры ’печ, у якой выпальвалі дрэўны вугаль’ (Іванова, «Рэгіян. традыцыі ва ўсх.-слав. мовах…», Гомель, 1980). З польск. mielerz, milerz ’касцёр бярозавых дроў, які выпальвалі ў яме’ (> прозвішча Мележ). Параўн. таксама чэш., miliž, славац. mila (< ням. Meiler), якое з лац. mīliārium ’тысяча кавалкаў, напр., пален’ — адзінка ліку (Махэк₂, 363). Гл. таксама мы́ляр.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

древе́сный драўня́ны; (добываемый из дерева) дрэ́ўны;

древе́сный спирт хим. драўня́ны спірт;

древе́сные пла́стики драўня́ныя пла́стыкі;

древе́сная смола́ дрэ́ўная смала́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)