дзюго́нь
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дзюго́нь |
дзюго́ні |
| Р. |
дзюго́ня |
дзюго́няў |
| Д. |
дзюго́ню |
дзюго́ням |
| В. |
дзюго́ня |
дзюго́няў |
| Т. |
дзюго́нем |
дзюго́нямі |
| М. |
дзюго́ні |
дзюго́нях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дзюго́нь м., зоол. дюго́нь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дюго́нь зоол. дзюго́нь, -ня м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)