двухгра́нны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
двухгра́нны |
двухгра́нная |
двухгра́ннае |
двухгра́нныя |
| Р. |
двухгра́ннага |
двухгра́ннай двухгра́ннае |
двухгра́ннага |
двухгра́нных |
| Д. |
двухгра́ннаму |
двухгра́ннай |
двухгра́ннаму |
двухгра́нным |
| В. |
двухгра́нны (неадуш.) двухгра́ннага (адуш.) |
двухгра́нную |
двухгра́ннае |
двухгра́нныя (неадуш.) двухгра́нных (адуш.) |
| Т. |
двухгра́нным |
двухгра́ннай двухгра́ннаю |
двухгра́нным |
двухгра́ннымі |
| М. |
двухгра́нным |
двухгра́ннай |
двухгра́нным |
двухгра́нных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
двухгра́нны двугра́нный;
д. ву́гал — мат. двугра́нный у́гол
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
двухгра́нны, ‑ая, ‑ае.
З дзвюма гранямі. Двухгранны вугал.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дву... і двух...
Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які складаецца з дзвюх адзінак, які мае дзве адзінкі, прыкметы, напр.: двудушны, двурушны, двухгадовы, двухгалосны, двухгорбы, двухгранны, двухкапеечны, двухматорны, двухпакаёвы, двухрогі, двух’ярусны.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)