двухгра́нны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. двухгра́нны двухгра́нная двухгра́ннае двухгра́нныя
Р. двухгра́ннага двухгра́ннай
двухгра́ннае
двухгра́ннага двухгра́нных
Д. двухгра́ннаму двухгра́ннай двухгра́ннаму двухгра́нным
В. двухгра́нны (неадуш.)
двухгра́ннага (адуш.)
двухгра́нную двухгра́ннае двухгра́нныя (неадуш.)
двухгра́нных (адуш.)
Т. двухгра́нным двухгра́ннай
двухгра́ннаю
двухгра́нным двухгра́ннымі
М. двухгра́нным двухгра́ннай двухгра́нным двухгра́нных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

двухгра́нны двугра́нный;

д. ву́галмат. двугра́нный у́гол

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

двухгра́нны, ‑ая, ‑ае.

З дзвюма гранямі. Двухгранны вугал.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

двугра́нный двухгра́нны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дву... і двух...

Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які складаецца з дзвюх адзінак, які мае дзве адзінкі, прыкметы, напр.: двудушны, двурушны, двухгадовы, двухгалосны, двухгорбы, двухгранны, двухкапеечны, двухматорны, двухпакаёвы, двухрогі, двух’ярусны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)