даўгано́жка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. даўгано́жка даўгано́жкі
Р. даўгано́жкі даўгано́жак
Д. даўгано́жцы даўгано́жкам
В. даўгано́жку даўгано́жак
Т. даўгано́жкай
даўгано́жкаю		 даўгано́жкамі
М. даўгано́жцы даўгано́жках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

даўгано́жка ж., зоол. долгоно́жка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

даўгано́жка, ‑і, ДМ ‑жцы; Р мн. ‑жак; ж.

Камар з доўгімі нагамі, які належыць да атрада двухкрылых насякомых.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

долгоно́жка зоол. даўгано́жка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Вадаме́ры, вадаме́рнікі ’мошкі ў выглядзе павукоў з доўгімі нагамі’ (КЭС; Інстр. II), вадаме́рка ’тс’ (КТС). Рус. водомерка ’Hydrometra, даўганожка, вадзяны павук’. Да вада і мераць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)