дастая́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. дастаю́ дастаі́м
2-я ас. дастаі́ш дастаіце́
3-я ас. дастаі́ць дастая́ць
Прошлы час
м. дастая́ў дастая́лі
ж. дастая́ла
н. дастая́ла
Загадны лад
2-я ас. дасто́й дасто́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час дастая́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дастая́ць сов. достоя́ть;

д. да ве́чара — достоя́ть до ве́чера;

д. вы́значаны час — достоя́ть поло́женное вре́мя

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дастая́ць, ‑стаю, ‑стаіш, ‑стаіць; зак., што і да чаго.

Прастаяць да канца чаго‑н., да якога‑н. часу. Дастаяць вахту. □ [Вэня Шпулькевіч] увайшоў у прытвор і праводзіў вачамі кожнага, хто ўваходзіў сюды. Так ён стаяў, пакуль не пачалася адправа. Не дастану і да сярэдзіны яе, пайшоў. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

достоя́ть сов. дастая́ць;

достоя́ть до ве́чера дастая́ць да ве́чара;

достоя́ть поло́женное вре́мя дастая́ць вы́значаны час;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дасто́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дастаяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дасто́йваць несов. доста́ивать; см. дастая́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)