далічы́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. далічу́ далі́чым
2-я ас. далі́чыш далі́чыце
3-я ас. далі́чыць далі́чаць
Прошлы час
м. далічы́ў далічы́лі
ж. далічы́ла
н. далічы́ла
Загадны лад
2-я ас. далічы́ далічы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час далічы́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

далічы́ць сов. досчита́ть;

д. да со́тні — досчита́ть до со́тни;

далі́чым гро́шы і по́йдзем — досчита́ем де́ньги и пойдём

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

далічы́ць, ‑лічу, ‑лічыш, ‑лічыць; зак., каго-што і без дап.

1. Скончыць лічэнне чаго‑н.; злічыць, пералічыць да якога‑н. ліку. Далічыць грошы. Далічыць да тысячы.

2. (звычайна з адмоўем). Разм. Тое, што і далічыцца. Вярнуўшыся з дальніх этапных дарог, Мы шмат каго з нас не далічым... Танк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

далі́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да далічыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

доче́сть​II сов. (досчитать) уст. далічы́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

далі́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. далічваць — далічыць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

досчита́ть сов. далічы́ць; (просчитать до определённого числа — ещё) далічы́цца;

досчита́ть до ты́сячи далічы́ць (далічы́цца) да ты́сячы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)