дако́нчваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. дако́нчваю дако́нчваем
2-я ас. дако́нчваеш дако́нчваеце
3-я ас. дако́нчвае дако́нчваюць
Прошлы час
м. дако́нчваў дако́нчвалі
ж. дако́нчвала
н. дако́нчвала
Загадны лад
2-я ас. дако́нчвай дако́нчвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час дако́нчваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дако́нчваць несов.

1. (доводить до конца) дока́нчивать;

2. (умерщвлять) добива́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дако́нчваць і дака́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дакончыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дако́нчыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны; зак., каго-што.

1. Давесці да канца, завяршыць пачатае.

Д. крыць страху.

2. Дабіць, даканаць, прыкончыць (разм.).

Д. параненага звера.

|| незак. дако́нчваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дака́нчваць,

гл. дакончваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дака́нчваць несов., см. дако́нчваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дока́нчивать несов. дако́нчваць, дака́нчваць, канча́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дако́нчвацца і дака́нчвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да дакончваць, даканчваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)