гуказа́піс, -у, мн. -ы, -аў, м.

Запіс спецыяльнымі апаратамі гаворкі або музыкі на плёнку, пласцінку і пад., а таксама плёнка, пласцінка з такім запісамі.

Студыя гуказапісу.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гуказа́піс

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. гуказа́піс гуказа́пісы
Р. гуказа́пісу гуказа́пісаў
Д. гуказа́пісу гуказа́пісам
В. гуказа́піс гуказа́пісы
Т. гуказа́пісам гуказа́пісамі
М. гуказа́пісе гуказа́пісах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гуказа́піс, -су м. звукоза́пись

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гуказа́піс, ‑у, м.

Запіс спецыяльнымі апаратамі гаворкі або музыкі на плёнку, пласцінку і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

звукоза́пись ж. гуказа́піс, -су м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гука...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае слову гук, напрыклад: гуказапіс, гуканепранікальны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)