грані́тчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
грані́тчык |
грані́тчыкі |
| Р. |
грані́тчыка |
грані́тчыкаў |
| Д. |
грані́тчыку |
грані́тчыкам |
| В. |
грані́тчыка |
грані́тчыкаў |
| Т. |
грані́тчыкам |
грані́тчыкамі |
| М. |
грані́тчыку |
грані́тчыках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
грані́тчык м., спец. грани́тчик
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
грані́тчык, ‑а, м.
Рабочы, які апрацоўвае граніт.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грани́тчик спец. грані́тчык, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)