гоне́ц гане́ц, -нца́ м., паслане́ц, -нца́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гане́ц, -нца́ м. гоне́ц

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паслане́ц, -нца́ м.

1. посла́нец;

2. на́рочный, гоне́ц

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Гане́ц ’ганец, пасланец’ (БРС, Бяльк.). Укр. гіне́ць, гоне́ць, рус. гоне́ц ’тс’, польск. goniec, чэш. (ст.-чэш.) honec і г. д. Слав. утварэнне (*gonьcь) ад дзеяслова *goniti (аб марфалагічнай характарыстыцы дзеяслоўных фармацый гл. Махэк₂, 171). Агляд форм у слав. мовах гл. Трубачоў, Эт. сл., 7, 28.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)