голоси́ть несов.
1. прост. крыча́ць; пець;
2. уст. (плакать с причитаниями) галасі́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
галасі́ць несов. причита́ть; голоси́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Галасі́ць ’галасіць’ (БРС, Касп., Шат., Нас.), рус. голоси́ть, укр. голоси́ти. З рознымі значэннямі, якія ўваходзяць у кола семантыкі зыходнага *golsъ ’голас’, сюды адносяцца польск. głosić, чэш. hlásiti, серб.-харв. гла́сити, царк.-слав. гласити. Звязана з *golsъ ’голас’ (гл.). Слаўскі, 1, 292.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)