гані́целька

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. гані́целька гані́целькі
Р. гані́целькі гані́целек
Д. гані́цельцы гані́целькам
В. гані́цельку гані́целек
Т. гані́целькай
гані́целькаю		 гані́целькамі
М. гані́цельцы гані́цельках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гані́целька ж. гони́тельница, пресле́довательница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гані́целька, ‑і, ДМ ‑льцы, ж.

Жан. да ганіцель.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гані́цель, -я, мн. -і, -яў, м.

Той, хто праследуе, прыгнятае каго-н.

|| ж. гані́целька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гони́тельница гані́целька, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пресле́довательница прасле́давацельніца, -цы ж., перасле́дніца, -цы ж.; гані́целька, -кі ж.; прыгнята́льніца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)