візіцёр, -а, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто прыходзіць з візітам.

|| прым. візіцёрскі, -ая, -ае (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

візіцё́р

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. візіцё́р візіцё́ры
Р. візіцё́ра візіцё́раў
Д. візіцё́ру візіцё́рам
В. візіцё́ра візіцё́раў
Т. візіцё́рам візіцё́рамі
М. візіцё́ру візіцё́рах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

візіцёр м. визитёр

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

візіцёр, ‑а, м.

Уст. Той, хто прыязджае з візітам; наведвальнік.

[Фр. visiteur.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Візіцёр ’наведвальнік’ (БРС). Запазычана з рус. визитёр, франц. visiteur ’тс’ (Шанскі, 1, В, 95–96).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

визитёр ист. візіцёр, -ра м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)