Вя́заўцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Вя́заўцы
Р. Вя́заўцаў
Д. Вя́заўцам
В. Вя́заўцы
Т. Вя́заўцамі
М. Вя́заўцах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Вя́заўка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Вя́заўка
Р. Вя́заўкі
Д. Вя́заўцы
В. Вя́заўку
Т. Вя́заўкай
Вя́заўкаю
М. Вя́заўцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Вязаве́ц

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Вязаве́ц
Р. Вязаўца́
Д. Вязаўцу́
В. Вязаве́ц
Т. Вязаўцо́м
М. Вязаўцы́

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сарачня́, ‑і, ж.

Уст. Сорак. Сарачня снапоў. □ Выйшлі на поле вязаўцы з сарачні хат і агледзеліся яны, што на такой шыры, на такім прасторы жменька іх. Калюга.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)