мі́ні-вэ́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. мі́ні-вэ́н мі́ні-вэ́ны
Р. мі́ні-вэ́на мі́ні-вэ́наў
Д. мі́ні-вэ́ну мі́ні-вэ́нам
В. мі́ні-вэ́н мі́ні-вэ́ны
Т. мі́ні-вэ́нам мі́ні-вэ́намі
М. мі́ні-вэ́не мі́ні-вэ́нах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Вэнь ’вунь’ (Шат., Сцяшк. МГ), вэ́ньдзека, вэ́ньдзяка ’тс’ (Янк. Мат., Шат., Сцяшк. МГ), вэн ’вось там, вунь’ (Бяльк.), вэ́ндзя ’там’ (Жд.). Гл. вунь.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)