Вы́шкаўу́рыцкае

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
н.
Н. Вы́шкаўу́рыцкае
Р. Вы́шкаўу́рыцкага
Д. Вы́шкаўу́рыцкаму
В. Вы́шкаўу́рыцкае
Т. Вы́шкаўу́рыцкім
М. Вы́шкаўу́рыцкім

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)