выхва́льны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
выхва́льны |
выхва́льная |
выхва́льнае |
выхва́льныя |
| Р. |
выхва́льнага |
выхва́льнай
выхва́льнае |
выхва́льнага |
выхва́льных |
| Д. |
выхва́льнаму |
выхва́льнай |
выхва́льнаму |
выхва́льным |
| В. |
выхва́льны (неадуш.)
выхва́льнага (адуш.) |
выхва́льную |
выхва́льнае |
выхва́льныя (неадуш.)
выхва́льных (адуш.) |
| Т. |
выхва́льным |
выхва́льнай
выхва́льнаю |
выхва́льным |
выхва́льнымі |
| М. |
выхва́льным |
выхва́льнай |
выхва́льным |
выхва́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
выхва́льны, ‑ая, ‑ае.
Прасякнуты хвальбою. Выхвальны тон. Выхвальная заява.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
выхваля́льны, см. выхва́льны
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Го́рны 1 ’гаротны, сумны’ (БРС). Гэта слова ў такім значэнні не сустракаецца ў іншых слав. мовах. Яго няма ў аглядзе Трубачова (Эт. сл., 7, 57–58), дзе разглядаецца матэрыял усіх слав. моў. Таму можна думаць, што гэта самастойнае ўтварэнне на бел. глебе ад го́ра (< прасл. *gorʼe ’гора, бяда і да т. п.’).
Го́рны 2 ’фанабэрысты, выхвальны’, ’прыгожанькі, прыгожы’ (КЭС). Рус. дыял. гордно́й, го́рдный ’горды’, горно́й, го́рный ’тс’, польск. garny ’горды, пераборлівы’, серб.-харв. гр́дан, гр̑дан (у розных значэннях) і г. д. Прасл. *gъrdьnъjь, якое з’яўляецца вытворным пры дапамозе прыметнікавага суфікса *‑ьnъ ад прасл. прыметніка *gъrdъ. У бел. мове (як і некаторых іншых слав.) адбылося спрашчэнне кансанантнай групы ‑рдн‑ > ‑рн‑. Агляд форм, семантыкі гл. у Трубачова, Эт. сл., 7, 208.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)