выража́льніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
выража́льніца |
выража́льніцы |
| Р. |
выража́льніцы |
выража́льніц |
| Д. |
выража́льніцы |
выража́льніцам |
| В. |
выража́льніцу |
выража́льніц |
| Т. |
выража́льніцай
выража́льніцаю |
выража́льніцамі |
| М. |
выража́льніцы |
выража́льніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
выража́льніца ж., см. выра́зніца
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
выража́льніца, ‑ы, ж.
Жан. да выражальнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
выража́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Тое, што і выразнік.
|| ж. выража́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)