выпі́хванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. выпі́хванне
Р. выпі́хвання
Д. выпі́хванню
В. выпі́хванне
Т. выпі́хваннем
М. выпі́хванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выпі́хванне ср., см. выпіха́нне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выпі́хванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. выпіхваць — выпіхнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выпи́хивание выпіха́нне, -ння ср., выпі́хванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выта́лкивание вышту́рхванне, -ння ср., выштурхо́ўванне, -ння ср.; выпіха́нне, -ння ср., выпі́хванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)