вы́малачаны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вы́малачаны вы́малачаная вы́малачанае вы́малачаныя
Р. вы́малачанага вы́малачанай
вы́малачанае		 вы́малачанага вы́малачаных
Д. вы́малачанаму вы́малачанай вы́малачанаму вы́малачаным
В. вы́малачаны (неадуш.)
вы́малачанага (адуш.)		 вы́малачаную вы́малачанае вы́малачаныя (неадуш.)
вы́малачаных (адуш.)
Т. вы́малачаным вы́малачанай
вы́малачанаю		 вы́малачаным вы́малачанымі
М. вы́малачаным вы́малачанай вы́малачаным вы́малачаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́малачаны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вы́малачаны вы́малачаная вы́малачанае вы́малачаныя
Р. вы́малачанага вы́малачанай
вы́малачанае		 вы́малачанага вы́малачаных
Д. вы́малачанаму вы́малачанай вы́малачанаму вы́малачаным
В. вы́малачаны (неадуш.)
вы́малачанага (адуш.)		 вы́малачаную вы́малачанае вы́малачаныя (неадуш.)
вы́малачаных (адуш.)
Т. вы́малачаным вы́малачанай
вы́малачанаю		 вы́малачаным вы́малачанымі
М. вы́малачаным вы́малачанай вы́малачаным вы́малачаных

Кароткая форма: вы́малачана.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́малачаны вы́молоченный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́малачаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад вымалаціць.

2. у знач. прым. Абмалочаны. Вымалачаны сноп.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́молоченный вы́малачаны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сырамало́тны, ‑ая, ‑ае.

Вымалачаны адразу пасля сушкі ў полі (пра збожжа).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Су́та (су́то) ’многа, багата’, ’туга’, ’вельмі’, су́ты ’падвойны’, ’вельмі задаволены, дастатковы’ (Нас.). Укр. су́то ’зусім, чыста, поўнасцю’, сут ’вялікая колькасць’, су́тий ’сапраўдны; багаты’, рус. су́то ’многа, вельмі’, польск. suto ’ў вялікай колькасці, багата’, suty ’багаты, вялікі, шчодры’, чэш. suty ’ссыпаны, вымалачаны (пра збожжа)’, ’поўны’. Ад старога залежнага дзеепрыслоўя прош. ч. *сутъ, утворанага ад прасл. *suti, *sъpǫ, дзеяслова з іншай ступенню чаргавання да *sypati ’сыпаць’; першаснае значэнне ’насыпана поўна’ (Фасмер, 3, 811; Борысь, 588; Брукнер, 524). Ст.-бел. су́тый ’багаты, шчодры’ Булыка (Лекс. запазыч., 195) выводзіць са ст.-польск. suty ’тс’ (XVII ст.), што няпэўна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)