вы́кус
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вы́кус |
вы́кусы |
| Р. |
вы́куса |
вы́кусаў |
| Д. |
вы́кусу |
вы́кусам |
| В. |
вы́кус |
вы́кусы |
| Т. |
вы́кусам |
вы́кусамі |
| М. |
вы́кусе |
вы́кусах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́кус прост. вы́кус, -са м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)