во́дблеск
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
во́дблеск |
во́дблескі |
| Р. |
во́дблеску |
во́дблескаў |
| Д. |
во́дблеску |
во́дблескам |
| В. |
во́дблеск |
во́дблескі |
| Т. |
во́дблескам |
во́дблескамі |
| М. |
во́дблеску |
во́дблесках |
Крыніцы:
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
во́дблеск, ‑у, м.
Тое, што і водбліск. Ірдзее сцяг чырвоны Як водблескі зарніц. Колас. Месяц свяціўся зялёным водблескам у застылых мёртвых вачах. Бядуля.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
но́чанька, ‑і, ДМ ‑ньцы; Р мн. ‑нек; ж.
Нар.-паэт. Ласк. да ноч. Ночанька мая ты, Водблеск глыбіні! Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)