вну́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вну́ |
вну́ |
| Р. |
вну́ |
вну́ |
| Д. |
вну́ |
вну́ |
| В. |
вну́ |
вну́ |
| Т. |
вну́ |
вну́ |
| М. |
вну́ |
вну́ |
Крыніцы:
krapivabr2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ВНУ́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
| Р. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
| Д. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
| В. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
| Т. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
| М. |
ВНУ́ |
ВНУ́ |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вну ж., нескл. (вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва) вуз м., скл. (вы́сшее уче́бное заведе́ние)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
стацыяна́р, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Стацыянарная ўстанова.
Прафілакторый-с.
2. Бальніца.
Пакласці хворага ў с.
3. Дзённае аддзяленне ў ВНУ.
Вучыцца на стацыянары.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ВУЗ м. (вы́сшее уче́бное заведе́ние) ВНУ (вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
медву́з м. (медици́нское вы́сшее уче́бное заведе́ние) медыцы́нская ВНУ́ (медыцы́нская вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
спецку́рс, ‑а, м.
Курс лекцый у ВНУ, прызначаны для больш глыбокага вывучэння якой‑н. прыватнай тэмы па праграме, прапанаванай лектарам. Падобны спецкурс я пачынаў чытаць ва універсітэце ўпершыню. Пшыркоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
светапо́глядны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да светапогляду. Станоўчую ролю ва ўдасканаленні марксісцка-ленінскай адукацыі моладзі адыграла аднаўленне навучальнага часу на выкладанне ў ВНУ светапоглядных дысцыплін, выдзяленне ў самастойны прадмет праблем навуковага камунізма. «Звязда».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абітурые́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Вучань, які канчае сярэднюю школу, а таксама выпускнік, які наступае ў ВНУ. Дарогаю да інтэрната, у якім размяшчаліся абітурыенты, паміж Галяй і Косцікам ішла мірная, лагодная гаворка. Сабаленка. Зрэшты, хто мы такія? І не вучні ўжо і не студэнты яшчэ — абітурыенты. Асіпенка.
[Ад лац. abituriens, abiturientis— гатовы пайсці, пакінуць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кантро́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да кантролю, ажыццяўляе кантроль. Кантрольны пункт. Кантрольны мост. Кантрольная камісія. // Прызначаны для кантролю. Кантрольная работа. Кантрольная апаратура.
2. у знач. наз. кантро́льная, ‑ай, ж. Праверачная работа ў школе, вну. Было ў Сяргея і сваё, асабістае жаданне. Пра яго ён не толькі не пісаў ніколі ў кантрольнай, але нават не гаварыў і сваім лепшым сябрам. Шахавец.
•••
Кантрольныя лічбы гл. лічба.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)