визави́

1. нареч. візаві́;

2. сущ. візаві́ нескл., м. и ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

візаві́

1. нареч. визави́;

2. сущ., нескл., м. и ж. визави́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Візаві́ ’адзін насупраць аднаго’; ’той, хто знаходзіцца насупраць’ (БРС). Запазычана з рус. визави ’тс’ (Крукоўскі, Уплыў, 76) < франц. vis‑à‑vis ’тварам да твару’ (Фасмер, 1, 313; Шанскі, 1, В, 94).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)