валя́шчы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
валя́шчы |
валя́шчая |
валя́шчае |
валя́шчыя |
| Р. |
валя́шчага |
валя́шчай
валя́шчае |
валя́шчага |
валя́шчых |
| Д. |
валя́шчаму |
валя́шчай |
валя́шчаму |
валя́шчым |
| В. |
валя́шчы (неадуш.)
валя́шчага (адуш.) |
валя́шчую |
валя́шчае |
валя́шчыя (неадуш.)
валя́шчых (адуш.) |
| Т. |
валя́шчым |
валя́шчай
валя́шчаю |
валя́шчым |
валя́шчымі |
| М. |
валя́шчым |
валя́шчай |
валя́шчым |
валя́шчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
валя́шчы прил., разг. него́дный, заваля́щий
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
валя́шчы, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які ляжыць без ужытку, нікому не патрэбны; непрыгодны, заваляшчы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Валя́шчы (БРС). Да валяць; параўн. рус. валящий ’тс’. Словаўтварэнне, як валачашчы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)