вальтыжо́р
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вальтыжо́р |
вальтыжо́ры |
| Р. |
вальтыжо́ра |
вальтыжо́раў |
| Д. |
вальтыжо́ру |
вальтыжо́рам |
| В. |
вальтыжо́ра |
вальтыжо́раў |
| Т. |
вальтыжо́рам |
вальтыжо́рамі |
| М. |
вальтыжо́ру |
вальтыжо́рах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вальтыжо́р м., спорт. вольтижёр
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вальтыжо́р, ‑а, м.
Коннік, які добра валодае вальтыжыроўкай.
[Фр. voltigeur.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вольтижёр вальтыжо́р, -ра м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)