ва́лашаны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ва́лашаны |
ва́лашаная |
ва́лашанае |
ва́лашаныя |
| Р. |
ва́лашанага |
ва́лашанай
ва́лашанае |
ва́лашанага |
ва́лашаных |
| Д. |
ва́лашанаму |
ва́лашанай |
ва́лашанаму |
ва́лашаным |
| В. |
ва́лашаны (неадуш.)
ва́лашанага (адуш.) |
ва́лашаную |
ва́лашанае |
ва́лашаныя (неадуш.)
ва́лашаных (адуш.) |
| Т. |
ва́лашаным |
ва́лашанай
ва́лашанаю |
ва́лашаным |
ва́лашанымі |
| М. |
ва́лашаным |
ва́лашанай |
ва́лашаным |
ва́лашаных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ва́лашыць ’пакладаць’, валашаны ’пакладаны’ (Янк. I), валашы́ць ’тс’ (Нас.). Да валах (гл.). На падставе гэтага дзеяслова ўзніклі назвы пакладаных жывёлін, назвы прафесіі і іншыя; параўн. валух ’скапец’ (Грыг.), рус. валах ’пакладаны баран, бычок, кабан’, валух ’пакладаны парсюк’, укр. валах ’пакладаны баран; той, хто пакладае’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)