бро́нзавы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. бро́нзавы бро́нзавая бро́нзавае бро́нзавыя
Р. бро́нзавага бро́нзавай
бро́нзавае
бро́нзавага бро́нзавых
Д. бро́нзаваму бро́нзавай бро́нзаваму бро́нзавым
В. бро́нзавы (неадуш.)
бро́нзавага (адуш.)
бро́нзавую бро́нзавае бро́нзавыя (неадуш.)
бро́нзавых (адуш.)
Т. бро́нзавым бро́нзавай
бро́нзаваю
бро́нзавым бро́нзавымі
М. бро́нзавым бро́нзавай бро́нзавым бро́нзавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бро́нзавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. бро́нзавы бро́нзавая бро́нзавае бро́нзавыя
Р. бро́нзавага бро́нзавай
бро́нзавае
бро́нзавага бро́нзавых
Д. бро́нзаваму бро́нзавай бро́нзаваму бро́нзавым
В. бро́нзавы (неадуш.)
бро́нзавага (адуш.)
бро́нзавую бро́нзавае бро́нзавыя (неадуш.)
бро́нзавых (адуш.)
Т. бро́нзавым бро́нзавай
бро́нзаваю
бро́нзавым бро́нзавымі
М. бро́нзавым бро́нзавай бро́нзавым бро́нзавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Лічба́н ’старажытная бронзавая манета; якая ўжываецца цяпер у прывесках на каралях’ (Нас.). Да лічма́н1 (гл.). Назіраецца другаснае збліжэнне да слова лі́чба (Слаўскі, 4, 243).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

бро́нзавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае дачыненне да бронзы. // Зроблены з бронзы. [Багуцкі] так ударыў кулаком па стале, што перакулілася бронзавая чарніліца. Лынькоў.

2. Цьмяна-залацісты або карычневы; колеру бронзы. Хлопчык быў у адных трусіках на шлейках, моцна складзены, увесь бронзавы ад загару. Хадкевіч. Над дрэвамі ўжо ўзляталі бронзавыя хрушчы. Караткевіч.

•••

Бронзавы век гл. век.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бро́нзовый бро́нзавы;

бро́нзовый век археол. бро́нзавы век;

бро́нзовая боле́знь мед. бро́нзавая хваро́ба;

бро́нзовая меда́ль бро́нзавы меда́ль;

бро́нзовый зага́р бро́нзавы зага́р.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хваро́ба ж.

1. боле́знь, неду́г м.; не́мощь, хворь;

2. перен. (недостаток) боле́знь;

го́рная х. — го́рная боле́знь;

марска́я х. — морска́я боле́знь;

бро́нзавая х. — бро́нзовая боле́знь;

кесо́нная х. — кессо́нная боле́знь;

жамчу́жная х. — жемчу́жная боле́знь;

гісто́рыя ~бы — исто́рия боле́зни;

жано́чыя ~бы — же́нские боле́зни;

прамянёвая х. — лучева́я боле́знь;

слано́вая х. — слоно́вая боле́знь;

со́нная х. — со́нная боле́знь;

цукро́вая х. — са́харная боле́знь;

я́звавая х.я́звенная боле́знь;

па́нская х. — ба́рская боле́знь;

~бы ро́сту — боле́зни ро́ста;

да хваро́бы — до чёрта;

як ка́шаль ~бе — как мёртвому припа́рка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)