Блі́зніца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Блі́зніца
Р. Блі́зніцы
Д. Блі́зніцы
В. Блі́зніцу
Т. Блі́зніцай
Блі́зніцаю
М. Блі́зніцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

блізні́ца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. блізні́ца блізні́цы
Р. блізні́цы блізні́ц
Д. блізні́цы блізні́цам
В. блізні́цу блізні́ц
Т. блізні́цай
блізні́цаю		 блізні́цамі
М. блізні́цы блізні́цах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

блізні́ца ж., разг. (о представителях женского пола) близне́ц м.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

блізні́ца, ‑ы, ж.

Разм. Адна з блізнят жаночага полу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

близне́ц м. блізня́ и блізнё, -ня́ці ср., блізня́тка, -кі ср., разг. блізню́к, -ка́ м.; (о представителях женского пола) разг. блізні́ца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)