бедачы́на

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. бедачы́на бедачы́ны
Р. бедачы́ны бедачы́н
Д. бедачы́ну бедачы́нам
В. бедачы́ну бедачы́н
Т. бедачы́нам бедачы́намі
М. бедачы́не бедачы́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бедачы́на

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. бедачы́на бедачы́ны
Р. бедачы́ны бедачы́н
Д. бедачы́не бедачы́нам
В. бедачы́ну бедачы́н
Т. бедачы́най
бедачы́наю		 бедачы́намі
М. бедачы́не бедачы́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бедачы́на м. и ж., разг. бедола́га

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бедачы́на, ‑ы, м. і ж.

Разм. Тое, што і бедалага. — Загінуў бедачына, — з ноткаю жалю сказаў [лейтэнант]. Колас. Толькі з яе мужа.. [паляўнічыя] часам падсмейваліся: вось бедачына, сам і дадому не ўмее даехаць. Кірэенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бедола́га м. и ж., прост. бедачы́на, -ны м., гаро́тнік, -ка м., гаро́тніца, -цы ж., небара́ка, -кі м. и ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)