банапарты́стка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
банапарты́стка |
банапарты́сткі |
| Р. |
банапарты́сткі |
банапарты́стак |
| Д. |
банапарты́стцы |
банапарты́сткам |
| В. |
банапарты́стку |
банапарты́стак |
| Т. |
банапарты́сткай
банапарты́сткаю |
банапарты́сткамі |
| М. |
банапарты́стцы |
банапарты́стках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
банапарты́стка ж., ист. бонапарти́стка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
банапарты́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Жан. да банапартыст.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бонапарти́стка банапарты́стка, -кі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)