Балі́вія

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Балі́вія
Р. Балі́віі
Д. Балі́віі
В. Балі́вію
Т. Балі́віяй
Балі́віяю
М. Балі́віі

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

баліві́йскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да Балівіі, балівійцаў. Балівійскае нагор’е.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

баліві́йцы, ‑аў; адз. балівіец, ‑війца, м.; балівійка, ‑і, ДМ ‑війцы; мн. балівійкі, ‑віек; ж.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Балівіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

альпака́, нескл., н.

1. Свойская бязрогая млекакормячая жывёліна роду ламаў сямейства вярблюдавых, якую разводзяць у высакагорнай зоне Пэру і Балівіі. // Поўсць гэтай жывёліны.

2. Высокагатунковая тканіна, зробленая з поўсці альпака.

[Амерыканскае alpaka або alpaqa.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)