Verbum

анлайнавы слоўнік

ахіна́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ахіна́нне ср.

1. укрыва́ние; оку́тывание; уку́тывание;

2. перен. оку́тывание; облече́ние;

1, 2 см. ахіна́ць ^{1, 2}

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ахіна́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. ахінаць — ахінуць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абхіна́нне ср., см. ахіна́нне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

оку́тывание

1. аху́тванне, -ння ср., ахіна́нне, -ння ср., укру́чванне, -ння ср.;

2. аху́тванне, -ння ср.; см. оку́тывать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

облече́ние

1. (одевание) адзява́нне, -ння ср.;

2. перен. (покрывание) пакрыва́нне, -ння ср.; (окутывание) ахіна́нне, -ння ср.;

3. перен. увасабле́нне, -ння ср.; выка́званне, -ння ср.; надава́нне, -ння ср.;

4. перен. (наделение) надзяле́нне, -ння ср.; см. облека́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)