атлу́млены

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атлу́млены атлу́мленая атлу́мленае атлу́мленыя
Р. атлу́мленага атлу́мленай
атлу́мленае		 атлу́мленага атлу́мленых
Д. атлу́мленаму атлу́мленай атлу́мленаму атлу́мленым
В. атлу́млены (неадуш.)
атлу́мленага (адуш.)		 атлу́мленую атлу́мленае атлу́мленыя (неадуш.)
атлу́мленых (адуш.)
Т. атлу́мленым атлу́мленай
атлу́мленаю		 атлу́мленым атлу́мленымі
М. атлу́мленым атлу́мленай атлу́мленым атлу́мленых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атлу́млены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атлу́млены атлу́мленая атлу́мленае атлу́мленыя
Р. атлу́мленага атлу́мленай
атлу́мленае		 атлу́мленага атлу́мленых
Д. атлу́мленаму атлу́мленай атлу́мленаму атлу́мленым
В. атлу́млены (неадуш.)
атлу́мленага (адуш.)		 атлу́мленую атлу́мленае атлу́мленыя (неадуш.)
атлу́мленых (адуш.)
Т. атлу́мленым атлу́мленай
атлу́мленаю		 атлу́мленым атлу́мленымі
М. атлу́мленым атлу́мленай атлу́мленым атлу́мленых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атлу́млены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. атлу́млены атлу́мленая атлу́мленае атлу́мленыя
Р. атлу́мленага атлу́мленай
атлу́мленае		 атлу́мленага атлу́мленых
Д. атлу́мленаму атлу́мленай атлу́мленаму атлу́мленым
В. атлу́млены (неадуш.)
атлу́мленага (адуш.)		 атлу́мленую атлу́мленае атлу́мленыя (неадуш.)
атлу́мленых (адуш.)
Т. атлу́мленым атлу́мленай
атлу́мленаю		 атлу́мленым атлу́мленымі
М. атлу́мленым атлу́мленай атлу́мленым атлу́мленых

Кароткая форма: атлу́млена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атлу́млены разг. одурма́ненный, одура́ченный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атлу́млены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад атлуміць.

2. у знач. прым. Даведзены крыкам, шумам, мітуснёю да адурэння, выбіты з нармальнага стану.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)