атамі́стыка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. атамі́стыка
Р. атамі́стыкі
Д. атамі́стыцы
В. атамі́стыку
Т. атамі́стыкай
атамі́стыкаю
М. атамі́стыцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атамі́стыка ж., филос. атоми́стика

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атамі́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Вучэнне пра будову матэрыі, згодна якому матэрыя складаецца з асобных, надзвычай малых часцінак — атамаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атоми́стика филос. атамі́стыка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атамі́зм, ‑у, м.

Тое, што і атамістыка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)