араўка́рыя
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
араўка́рыя |
араўка́рыі |
| Р. |
араўка́рыі |
араўка́рый |
| Д. |
араўка́рыі |
араўка́рыям |
| В. |
араўка́рыю |
араўка́рыі |
| Т. |
араўка́рыяй
араўка́рыяю |
араўка́рыямі |
| М. |
араўка́рыі |
араўка́рыях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
араўка́рыя ж., бот. араука́рия
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
араўка́рыя, ‑і, ж.
Вечназялёнае хвойнае дрэва сямейства араўкарыевых.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
араука́рия бот. араўка́рыя, -рыі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)