аплы́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. аплыву́ аплывё́м
2-я ас. аплыве́ш аплывяце́
3-я ас. аплыве́ аплыву́ць
Прошлы час
м. аплы́ў аплылі́
ж. аплыла́
н. аплыло́
Загадны лад
2-я ас. аплыві́ аплыві́це
Дзеепрыслоўе
прош. час аплы́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

аплы́ць сов., см. аплы́сці

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аплы́ць, аплыву, аплывеш, аплыве; аплывём, аплывяце; зак.

Тое, што і аплысці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аплы́сці² і аплы́ць, -ыву́, -ыве́ш, -ыве́; -ывём, -ывяце́, -ыву́ць; -ы́ў, -ыла́, -ыло́; зак., што.

Праплысці вакол чаго-н., абплысці.

А. востраў.

|| незак. аплыва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аплы́сці¹ і аплы́ць, -ыву́, -ыве́ш, -ыве́; -ывём, -ывяце́, -ыву́ць; -ы́ў, -ыла́, -ыло́; зак.

1. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.). Растаць, растапіцца зверху, з краёў і пачаць сцякаць, пакрываючы што-н. рэшткамі растопленага рэчыва.

Свечка аплыла.

2. Ацячы, заплыць тлушчам.

Твар аплыў.

3. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.). Абваліцца, апаўзці пад дзеяннем вады, вільгаці.

Бераг аплыў.

|| незак. аплыва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аплыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да аплыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пааплыва́ць, ‑ае; зак.

Аплыць — пра ўсё, многае. Свечкі пааплывалі. Твары пааплывалі. Берагі пааплывалі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)