ану́чына, -ы, мн. -ы, -чын, ж. (разм.).

Тое, што і ануча (у 1—3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ану́чына

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. ану́чына ану́чыны
Р. ану́чыны ану́чын
Д. ану́чыне ану́чынам
В. ану́чыну ану́чыны
Т. ану́чынай
ану́чынаю		 ану́чынамі
М. ану́чыне ану́чынах

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ану́чына, ‑ы, ж.

Разм. Тое, што і ануча (у 1, 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тряпи́ца разг. ану́чына, -ны ж.; ану́чка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)