амані́міка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. амані́міка
Р. амані́мікі
Д. амані́міцы
В. амані́міку
Т. амані́мікай
амані́мікаю
М. амані́міцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

амані́міка ж., лингв. омони́мика

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

амані́міка, ‑і, ДМ ‑міцы, ж.

1. Сукупнасць амонімаў якой‑н. мовы.

2. Раздзел лексікалогіі, які вывучае амонімы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

омони́мика амані́міка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)