алья́савы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. алья́савы алья́савая алья́савае алья́савыя
Р. алья́савага алья́савай
алья́савае		 алья́савага алья́савых
Д. алья́саваму алья́савай алья́саваму алья́савым
В. алья́савы (неадуш.)
алья́савага (адуш.)		 алья́савую алья́савае алья́савыя (неадуш.)
алья́савых (адуш.)
Т. алья́савым алья́савай
алья́саваю		 алья́савым алья́савымі
М. алья́савым алья́савай алья́савым алья́савых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

алья́савы бот. ало́йный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

алья́савы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да альясу. Альясавыя лісты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

алья́с, -у, м.

Шматгадовая травяністая трапічная расліна з тоўстым мясістым лісцем, якая выкарыстоўваецца ў медыцыне; алоэ.

|| прым. алья́савы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сабу́ровый сабу́равы, алья́савы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ало́йный бот., фарм. алья́савы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Алья́с (БРС), альясавы, аліос ’тс’ (Нас.), ст.-бел. алое, алоес (кан. XV ст.) (Булыка, Запазыч.) < польск. aloes < с.-лац. aloes. Гл. алівэс.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)