айсо́р
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
айсо́р |
айсо́ры |
| Р. |
айсо́ра |
айсо́раў |
| Д. |
айсо́ру |
айсо́рам |
| В. |
айсо́ра |
айсо́раў |
| Т. |
айсо́рам |
айсо́рамі |
| М. |
айсо́ру |
айсо́рах |
Крыніцы:
nazounik2008,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
айсо́ры, ‑аў; адз. айсор, ‑а, м.; айсорка, ‑і, ДМ ‑рцы; мн. айсоркі, ‑рак; ж.
Уст. Тое, што і асірыйцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)