азеляне́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. азеляне́нне
Р. азеляне́ння
Д. азеляне́нню
В. азеляне́нне
Т. азеляне́ннем
М. азеляне́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

азеляне́нне ср. озелене́ние;

а. гарадо́ў — озелене́ние городо́в;

рабо́ты па ~нні — рабо́ты по озелене́нию

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

азеляне́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. азеляняць — азеляніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

азеляні́ць, азеляню́, азяле́ніш, азяле́ніць; азелянёны; зак., што.

Пасадзіць дрэвы, кусты і пад. (там, дзе няма расліннасці).

А. вуліцы горада.

|| незак. азеляня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. азеляне́нне, -я, н.; прым. азеляня́льны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

озелене́ние азеляне́нне, -ння ср.;

озелене́ние городо́в азеляне́нне гарадо́ў;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)