азвярэ́лы, -ая, -ае.

Злы, шалёны, раз’юшаны.

Азвярэлыя ворагі.

|| наз. азвярэ́ласць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

азвярэ́лы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. азвярэ́лы азвярэ́лая азвярэ́лае азвярэ́лыя
Р. азвярэ́лага азвярэ́лай
азвярэ́лае		 азвярэ́лага азвярэ́лых
Д. азвярэ́ламу азвярэ́лай азвярэ́ламу азвярэ́лым
В. азвярэ́лы (неадуш.)
азвярэ́лага (адуш.)		 азвярэ́лую азвярэ́лае азвярэ́лыя (неадуш.)
азвярэ́лых (адуш.)
Т. азвярэ́лым азвярэ́лай
азвярэ́лаю		 азвярэ́лым азвярэ́лымі
М. азвярэ́лым азвярэ́лай азвярэ́лым азвярэ́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

азвярэ́лы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. азвярэ́лы азвярэ́лая азвярэ́лае азвярэ́лыя
Р. азвярэ́лага азвярэ́лай
азвярэ́лае		 азвярэ́лага азвярэ́лых
Д. азвярэ́ламу азвярэ́лай азвярэ́ламу азвярэ́лым
В. азвярэ́лы (неадуш.)
азвярэ́лага (адуш.)		 азвярэ́лую азвярэ́лае азвярэ́лыя (неадуш.)
азвярэ́лых (адуш.)
Т. азвярэ́лым азвярэ́лай
азвярэ́лаю		 азвярэ́лым азвярэ́лымі
М. азвярэ́лым азвярэ́лай азвярэ́лым азвярэ́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

азвярэ́лы озвере́лый, озвере́вший, остервене́лый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

азвярэ́лы, ‑ая, ‑ае.

Злы, шалёны, раз’юшаны. Азвярэлыя карнікі палілі навакольныя вёскі, расстрэльвалі жанчын, дзяцей. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

озвере́лый азвярэ́лы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асатане́лы, -ая, -ае (разм.).

Які асатанеў, азвярэлы.

А. вораг.

|| наз. асатане́ласць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

озвере́вший прил. азвярэ́лы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

остервене́лый азвярэ́лы, раз’ю́шаны; (неистовый) шалёны; заўзя́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гне́сці, гняту, гняцеш, гняце; гняцём, гнецяце; пр. гнеў, гняла, ‑ло; незак., каго-што і без дап.

1. Прыціскаць, душыць сваім цяжарам. Сырыя шынелі Гнятуць да сядла. Крапіва.

2. Даводзіць да цяжкага, прыгнечанага стану, выклікаць непрыемнае пачуццё. Злавесная цішыня зняла сваёй невядомасцю. Хомчанка. Цяжкія думкі гнялі жанчыну: паблажэла ў твары, стала нейкая задумлівая. Пальчэўскі.

3. Прыгнятаць, мучыць. Заводы стаяць, змоўкла песня гудкоў, Гняце азвярэлы кулак беднякоў. Хведаровіч. Максім, даведзены да роспачы, хоць і спакойна, выказвае ўжо пратэст: «З усіх бакоў гнятуць мужыка... Апошнія жылы цягнуць з яго...». «ЛіМ».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)