адчляні́ць, -чляню́, -чле́ніш, -чле́ніць; -чле́нены; зак., што.

Аддзяліць, вылучыць з цэлага асобныя часткі чаго-н.

|| незак. адчляня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. адчляне́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адчляні́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адчляню́ адчле́нім
2-я ас. адчле́ніш адчле́ніце
3-я ас. адчле́ніць адчле́няць
Прошлы час
м. адчляні́ў адчляні́лі
ж. адчляні́ла
н. адчляні́ла
Загадны лад
2-я ас. адчляні́ адчляні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час адчляні́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адчляні́ць сов. отчлени́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адчляні́ць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.

Аддзяліць якую‑н. частку ад чаго‑н., выдзеліць з цэлага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

отчлени́ть сов. аддзялі́ць, адчляні́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адчляня́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да адчляніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)