аду́лаваты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
аду́лаваты |
аду́лаватая |
аду́лаватае |
аду́лаватыя |
| Р. |
аду́лаватага |
аду́лаватай
аду́лаватае |
аду́лаватага |
аду́лаватых |
| Д. |
аду́лаватаму |
аду́лаватай |
аду́лаватаму |
аду́лаватым |
| В. |
аду́лаваты
аду́лаватага |
аду́лаватую |
аду́лаватае |
аду́лаватыя |
| Т. |
аду́лаватым |
аду́лаватай
аду́лаватаю |
аду́лаватым |
аду́лаватымі |
| М. |
аду́лаватым |
аду́лаватай |
аду́лаватым |
аду́лаватых |
Крыніцы:
krapivabr2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аду́лаваты обл., см. азы́злы
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Аду́лаваты ’сутулаваты, азызлы’ (Нас.). Кантамінацыйная форма, гл. адутлаватасць і сутулаваты. Не выключаны таксама балтыйскі ўплыў. Параўн. літ. dulė́ti, dùlti ’гніць, парахнець’, dū́lis, dūlỹs, dū́lià ’стары чалавек, спарахнелае дрэва’ (Урбуціс, Baltistica, V (I), 1969, 57).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адутлава́тасць (БРС), адулават (Гарэц.), адулаваты ’азызлы’ (Бяльк., Касп.), рус. одутлый, одутловатый ад дуць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)