адмака́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. адмака́нне
Р. адмака́ння
Д. адмака́нню
В. адмака́нне
Т. адмака́ннем
М. адмака́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адмака́нне ср. отмока́ние; см. адмака́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адмака́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. адмакаць — адмокнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

отмока́ние адмака́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)