адлучы́цца, -лучу́ся, -лу́чышся, -лу́чыцца; зак.

1. Пакінуць якое-н. месца на нейкі час; часова выйсці.

А. на мінутку з дому.

2. Аддзяліцца, адысці ад каго-, чаго-н.

А. ад калоны людзей.

|| незак. адлуча́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

|| наз. адлу́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

Самавольная а.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адлучы́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адлучу́ся адлу́чымся
2-я ас. адлу́чышся адлу́чыцеся
3-я ас. адлу́чыцца адлу́чацца
Прошлы час
м. адлучы́ўся адлучы́ліся
ж. адлучы́лася
н. адлучы́лася
Загадны лад
2-я ас. адлучы́ся адлучы́цеся
Дзеепрыслоўе
прош. час адлучы́ўшыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адлучы́цца сов.

1. отби́ться, отдели́ться;

аве́чка ~чы́лася ад чарады́ — овца́ отби́лась (отдели́лась) от ста́да;

2. отлучи́ться;

а. ў го́рад — отлучи́ться в го́род

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адлучы́цца, ‑лучуся, ‑лучышся, ‑лучыцца; зак.

Пакінуць якое‑н. месца на пэўны час; выйсці, адысці. Адлучыцца з дому. □ Марынка ўспомніла, як Паходня.. падышоў і пацалаваў яе, сказаўшы, што адлучыцца на якую гадзіну на калгасны двор па справах. Хадкевіч. // Аддзяліцца, адысці ад каго‑, чаго‑н. □ Гадзіны дзве ўся калона рухалася разам з партызанамі. Потым партызаны адлучыліся і пайшлі кожны сваім маршрутам. Колас. Віктар адлучыўся ад варот і знік у цемрадзі. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

отлучи́ться адлучы́цца, мног. паадлу́чвацца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

отъедини́ться аддзялі́цца, мног. пааддзе́львацца, адлучы́цца, мног. паадлу́чвацца;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адлуча́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да адлучыцца.

2. Зал. За адлучаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паадлу́чвацца, ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.

Разм. Адлучыцца — пра ўсіх, многіх. Піянеры паадлучваліся з лагера.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

отпа́сть сов.

1. адпа́сці, мног. паадпада́ць;

2. перен. адлучы́цца, аддзялі́цца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Адхіна́ць ’адхіляць’ (Шат., Нас., БРС, Гарэц.), адхінуцца ’адхіліцца, адвярнуцца’ (Гарэц., Касп., Нас., Мядзв.), ’адлучыцца’ (Бір. дыс., КЭС), атхінуць ’адхіліць’ (Яруш.). Гл. абхінуць і адхіснуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)