адкрасава́ць, -су́ю, -су́еш, -су́е; -су́й; зак.
1. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.). Скончыць красаваць, адцвісці (пра збожжавыя).
Жыта адкрасавала.
2. перан. Паблякнуць, страціць маладосць, прыгажосць.
Сваё адкрасавала дзяўчына.
|| незак. адкрасо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адкрасава́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
адкрасу́ю |
адкрасу́ем |
| 2-я ас. |
адкрасу́еш |
адкрасу́еце |
| 3-я ас. |
адкрасу́е |
адкрасу́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
адкрасава́ў |
адкрасава́лі |
| ж. |
адкрасава́ла |
| н. |
адкрасава́ла |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
адкрасава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
адкрасава́ць сов., прям., перен. отцвести́;
жы́та ~ва́ла — рожь отцвела́;
яна́ ўжо ~ва́ла — она́ уже́ отцвела́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адкрасава́ць, ‑суе; зак.
1. Скончыць красаваць, адцвісці. Прасёлак віўся між жытнёвых палеткаў, і прыемна было ісці ім, калі паабапал кланялася і ціха шапацела кранутае подыхам ветрыку калоссе, якое толькі што адкрасавала і налівалася цяпер. Хадкевіч.
2. перан. Страціць прыгажосць, свежасць, паблякнуць. Адкрасавала дзяўчына да часу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адкрасо́ўваць, ‑ае.
Незак. да адкрасаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дакрасава́ць, ‑суе; зак.
Скончыць красаваць; адкрасаваць. Дакрасавала жыта.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дакрасава́ць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -су́е; зак.
Скончыць красаваць, адкрасаваць (пра збажыну).
Дакрасавала жыта.
|| незак. дакрасо́ўваць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адцвісці́, -цвіту́, -цвіце́ш, -цвіце́; -цвіцём, -цвіцяце́, -цвіту́ць; -цвіў, -цвіла́, -ло́; -цвіці́; зак.
1. Скончыць цвісці.
Адцвіла ў полі грэчка.
2. перан. Адкрасаваць (пра маладосць, жыццё).
Адцвіла маладосць.
|| незак. адцвіта́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
отцвести́ сов.
1. прям., перен. адцвісці́, мног. паадцвіта́ць;
2. (о хлебах) адкрасава́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адцвісці́, ‑цвіце; зак.
Закончыць, пакінуць цвісці. Растрэслі адзенне лясы, Даўно адцвілі верасы і травы павялі. Колас. Кветкі адцвілі, на іх месцы з’явіліся маленькія агурочкі. Бяганская. // перан. Адкрасаваць (пра маладосць, жыццё і пад.). Як шчасліва, сонечна адцвілі гэтыя апошнія гады. Пяць год таму назад сышліся.. [Ірына і Ігнась], пажаніліся. Лынькоў. Так... Здараецца ў окыцці — Што ты сядзеш будзеш баяць. Дні паспелі адцвісці, А надзеі зацвітаюць. Крапіва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)