агу́чванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. агу́чванне агу́чванні
Р. агу́чвання агу́чванняў
Д. агу́чванню агу́чванням
В. агу́чванне агу́чванні
Т. агу́чваннем агу́чваннямі
М. агу́чванні агу́чваннях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

агу́чванне ср., кино озву́чивание, озву́чение

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

агу́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. агучваць — агучыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

агу́чыць, агу́чу, агу́чыш, агу́чыць; агу́чаны; зак., што (спец.).

Зрабіць гукавым.

А. фільм.

|| незак. агу́чваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. агу́чванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

озву́чение кино агу́чванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

озву́чивание кино агу́чванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)