абі́ўшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. абі́ўшчык абі́ўшчыкі
Р. абі́ўшчыка абі́ўшчыкаў
Д. абі́ўшчыку абі́ўшчыкам
В. абі́ўшчыка абі́ўшчыкаў
Т. абі́ўшчыкам абі́ўшчыкамі
М. абі́ўшчыку абі́ўшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абі́ўшчык м., см. абіва́льшчык

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абі́ўшчык, ‑а, м.

Тое, што і абівальшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

оби́вщик абі́ўшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обо́йщик абі́ўшчык, -ка м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абі́ўшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да абіўшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)